Worldwatcher

Vlamingen zijn gek op dolgedraaide, populistische randfiguren. In het verleden hadden wij een fenomeen als Van Rossem, nu is zijn tegenpool De Decker hot. Leterme is een rancuneuze egotripper, maar stelt niets voor in vergelijking met de oude judocoach (was hij maar daar gebleven : schoenmaker blijf bij uw leest !). Politieke collega's schaduwen is -voor Vlaanderen- een nieuw gegeven. Wie te pas en te onpas iedereen afschiet als communist, moet toch zelf niet STASI-praktijken hanteren. Trouwens na het uitsturen van een privé-detective kan desgevallend later ook een huurmoordenaar ingeschakeld worden. De pot verwijt de ketel dat hij niet koosjer bezig is (cfr zijn talrijke bedrijfjes). Zijn partij bestaat, zoals Pim Fortuyn, uit een bende malcontenten en rancuneuze mislukkelingen die hopen via de populariteit van de brulaap in de politiek carrière te maken. Eddy Wally, de Pfaffs en de Planckaerts, Ignace Crombez, Sergio, Lernout en Hauspie : wat Vlaanderen bezig houdt.Vlaanderen mist intellectuele grensoverschrijdende figuren. Het land van cyclocrossers en vinkenzetters heeft nood aan een nieuwe dynamiek, geen zelfverheerlijking die gestoeld gaat op een mythisch verleden van hardwerkende onderdrukte boeren. Als morgen De Decker minister is dan zal dit meer vertellen over de Vlaming dan over de judocoach. Italianen (Berlusconi) en Joden (Liebermann) bewijzen dit ten overvloede.