Worldwatcher

Volgende week is het zover. De kiezer mag weer eens zijn zegje doen. Democratie heet dat onding. Of, dat is toch dat wat onze vertegenwoordigers (?) er van gemaakt hebben. Pretentie in overvloed en veel beloven dat nauwelijks uitvoerbaar blijkt. De democratie kent twee grote problemen : de kiezers zijn nauwelijks op de hoogte van wat zich achter de coulissen afspeelt en om gekozen te worden moet je gekend zijn, niet alleen in het plaatselijk café, maar veel verder en dat kan slechts via de media, waardoor de journalisten zonder het te willen een beslissende factor gaan spelen. Ben je dan al bekend (de populisten en de grote muilen hebben een onmiskenbaar voordeel in tegenstelling met vroeger waar de rijkere burger vooral aan zijn trekken kwam om zijn belangen te beschermen), dan moet je vooral de kiezer paaien met kinderopvang, belastingvoordelen, meer dit en minder dat. Kortom, een politicus is als een hoer, de kiezer opgeilen en hem vervolgens de rekening presenteren. Een partij is als een bordeel, pooiers kunnen elkaar niet luchten. Alleen, politieke afrekeningen in een democratie blijven meestal beschaafd, politieke moorden blijken uiterst zelden voor te komen. Het probleem is dat de keuze ons opgedrongen wordt door de partijen. Eigenlijk heeft de kiezer in een parlementaire democratie weinig keuze. Iedereen belooft ongeveer hetzelfde. Vlaanderen of Europa : het maakt niet uit, het aantal nietsnutten is niet meer te tellen. Kortom, dank zij onze verkozen vertegenwoordigers is de democratie verworden tot een slecht produkt.

Vlamingen zijn gek op dolgedraaide, populistische randfiguren. In het verleden hadden wij een fenomeen als Van Rossem, nu is zijn tegenpool De Decker hot. Leterme is een rancuneuze egotripper, maar stelt niets voor in vergelijking met de oude judocoach (was hij maar daar gebleven : schoenmaker blijf bij uw leest !). Politieke collega's schaduwen is -voor Vlaanderen- een nieuw gegeven. Wie te pas en te onpas iedereen afschiet als communist, moet toch zelf niet STASI-praktijken hanteren. Trouwens na het uitsturen van een privé-detective kan desgevallend later ook een huurmoordenaar ingeschakeld worden. De pot verwijt de ketel dat hij niet koosjer bezig is (cfr zijn talrijke bedrijfjes). Zijn partij bestaat, zoals Pim Fortuyn, uit een bende malcontenten en rancuneuze mislukkelingen die hopen via de populariteit van de brulaap in de politiek carrière te maken. Eddy Wally, de Pfaffs en de Planckaerts, Ignace Crombez, Sergio, Lernout en Hauspie : wat Vlaanderen bezig houdt.Vlaanderen mist intellectuele grensoverschrijdende figuren. Het land van cyclocrossers en vinkenzetters heeft nood aan een nieuwe dynamiek, geen zelfverheerlijking die gestoeld gaat op een mythisch verleden van hardwerkende onderdrukte boeren. Als morgen De Decker minister is dan zal dit meer vertellen over de Vlaming dan over de judocoach. Italianen (Berlusconi) en Joden (Liebermann) bewijzen dit ten overvloede.