Worldwatcher

Volgende week is het zover. De kiezer mag weer eens zijn zegje doen. Democratie heet dat onding. Of, dat is toch dat wat onze vertegenwoordigers (?) er van gemaakt hebben. Pretentie in overvloed en veel beloven dat nauwelijks uitvoerbaar blijkt. De democratie kent twee grote problemen : de kiezers zijn nauwelijks op de hoogte van wat zich achter de coulissen afspeelt en om gekozen te worden moet je gekend zijn, niet alleen in het plaatselijk café, maar veel verder en dat kan slechts via de media, waardoor de journalisten zonder het te willen een beslissende factor gaan spelen. Ben je dan al bekend (de populisten en de grote muilen hebben een onmiskenbaar voordeel in tegenstelling met vroeger waar de rijkere burger vooral aan zijn trekken kwam om zijn belangen te beschermen), dan moet je vooral de kiezer paaien met kinderopvang, belastingvoordelen, meer dit en minder dat. Kortom, een politicus is als een hoer, de kiezer opgeilen en hem vervolgens de rekening presenteren. Een partij is als een bordeel, pooiers kunnen elkaar niet luchten. Alleen, politieke afrekeningen in een democratie blijven meestal beschaafd, politieke moorden blijken uiterst zelden voor te komen. Het probleem is dat de keuze ons opgedrongen wordt door de partijen. Eigenlijk heeft de kiezer in een parlementaire democratie weinig keuze. Iedereen belooft ongeveer hetzelfde. Vlaanderen of Europa : het maakt niet uit, het aantal nietsnutten is niet meer te tellen. Kortom, dank zij onze verkozen vertegenwoordigers is de democratie verworden tot een slecht produkt.

Vlamingen zijn gek op dolgedraaide, populistische randfiguren. In het verleden hadden wij een fenomeen als Van Rossem, nu is zijn tegenpool De Decker hot. Leterme is een rancuneuze egotripper, maar stelt niets voor in vergelijking met de oude judocoach (was hij maar daar gebleven : schoenmaker blijf bij uw leest !). Politieke collega's schaduwen is -voor Vlaanderen- een nieuw gegeven. Wie te pas en te onpas iedereen afschiet als communist, moet toch zelf niet STASI-praktijken hanteren. Trouwens na het uitsturen van een privé-detective kan desgevallend later ook een huurmoordenaar ingeschakeld worden. De pot verwijt de ketel dat hij niet koosjer bezig is (cfr zijn talrijke bedrijfjes). Zijn partij bestaat, zoals Pim Fortuyn, uit een bende malcontenten en rancuneuze mislukkelingen die hopen via de populariteit van de brulaap in de politiek carrière te maken. Eddy Wally, de Pfaffs en de Planckaerts, Ignace Crombez, Sergio, Lernout en Hauspie : wat Vlaanderen bezig houdt.Vlaanderen mist intellectuele grensoverschrijdende figuren. Het land van cyclocrossers en vinkenzetters heeft nood aan een nieuwe dynamiek, geen zelfverheerlijking die gestoeld gaat op een mythisch verleden van hardwerkende onderdrukte boeren. Als morgen De Decker minister is dan zal dit meer vertellen over de Vlaming dan over de judocoach. Italianen (Berlusconi) en Joden (Liebermann) bewijzen dit ten overvloede.

China heeft officieel 56 etnische groepen geregistreerd. De etnische Chinezen, die bekend staan als de Han Chinezen, maken 93 procent van de bevolking uit. Na het Han Chinees is het Kantonees, dat wordt gesproken in Hong Kong en de andere zuidelijke provincies, is de tweede meest gesproken taal. De meeste andere etnische groepen spreken hun eigen taal.De Chinese minderheden zijn goed voor een kleine 7 procent van de gehele bevolking. Ze wonen langs de landsgrenzen en sommige van hen wonen aan beide zijden (Vietnam, Laos, Myanmar).China heeft vijf autonome regio's voor zijn minderheden: Guangxi, Xinjiang, Tibet, Binnen-Mongolië en Ningxia.Alle minderheden in China vandaag hebben gelijke rechten als Han Chinees en het éénkind beleid wordt soepeler gehanteerd dan voor de Han Chinees.. De minderheden wonen vaak in het afgelegen gebieden en zijn gemiddeld armer dan de Han Chinezen die van oudsher de politiek domineren. De westerse mogendheden proberen via deze minderheden China onder druk te zetten. De laatste jaren komen naast de Tibetanen ook islamitische groepen in het nieuws met aanslagen.(foto: Yi minderheid in Yunnan).

Om de kredietcrisis in te dammen lijken de tenoren van de catastrofe voor de oplossing te kiezen die de oorzaak was van de catastrofe : krediet verschaffen op grote schaal om de groei van de economie te vrijwaren. Zonder groei geen kapitalisme en dat is het gegeven van vandaag. De hebzucht kent ook zijn grenzen en die zijn bereikt. Na de banken -alleen gered met die verfoeide staatsinmenging- lijkt de industrie aan de beurt en dat betekent minder werk (geen werk) en een groeiend leger werklozen met nog minder bestedingen ten gevolge. De interventie van de nationale staten betekent echter ook dat de de staatskas minder gul zal kunnen omspringen met uitkeringen... Stel dat de autoindustrie, die toch symbool staat voor de Amerikaanse levensstijl, bankroet gaat, dan zijn de consequenties niet te overzien. Kortom, het lijkt erop dat de geruststelling dat de spaarders toch hun centen niet verloren hebben, zal ingeruild worden voor een ander fenomeen : de ineenstorting van het productieapparaat. Gedaan met royale ontslagvergoedingen (Volkswagen Vorst) en brugpensioenen. Het zal wennen zijn om terug te keren naar de levensstandaard van pakweg de jaren zestig. Toch lijkt Axel Witsel nog een voetbaltransfer te kunnen versieren die pakweg een generatie geleden ondenkbaar leek. Hoelang zal de professionele sport nog stand houden in een klimaat van geldgebrek ?

Je leest en hoort het overal: het is een historische moment. Want na vierhonderd jaar slavernij en rassendiscriminatie is voor het eerst een zwarte Amerikaan presidentskandidaat van een van de twee grote politieke partijen in het land van Uncle Sam.Nochtans lees ik dat de mama niet zwart, maar wit is. Als hij dus een zwarte is, is hij dus ook een bleekgezicht. Moet een blanke dan "zuiver" zijn om het etiket te dragen ? Het doet denken aan de gemengde huwelijken bij de joden. Obama is dan eerder een bevestiging van racistisch denken dan een overwinning op het superioriteitsgevoel gebaseerd op afkomst. Deze internetkandidaat is weer een produkt dat moet gesleten worden aan de kiezer. Hij doet mij denken aan Leterme en zijn "goed bestuur". Ik hoor steeds dezelfde slogan uit zijn domineetoespraken klinken : "change". Het belooft voor het machtigste land van de wereld dat steeds in oorlog is en er geen enkele wint: met een verzwakkende dollar en een slinkende olievoorraad zal het wereldbeeld van de Amerikaan wel moeten veranderen.

Heeft de democratie nog een toekomst ? Dit ideologisch fenomeen dat door de westerse (de ex-koloniale landen) landen als een gouden kalf wordt aanbeden en gepromoot over de hele aardkluit (de zgn "vrije verkiezingen") lijkt in ons eigenste landje fel onder druk te komen. Want feitelijk hebben de verkizeingen van juni jongstleden nog geen werkbare regering opgeleverd en het lijkt - na de oproep tot talentelling van Elio Di Rupo - binnen 75 dagen geen sinecure om tot een vergelijk te komen.Maar andere landen toonden onlangs dat de democratie nog grilliger vormen kan aannemen. Pakistan en de moord op Benazir Boutto. Hier weinig protest (integendeel, hulp van Gordon Brown en Sherlock Holmes) van de peetvaders van de democratie. Kenya en de rellen die meer dan 600 doden opleverden . Een conflict tussen diverse bevolkingsgroepen lijkt een van de factoren te zijn. Democratie is vaak de dictatuur van de meerderheid (maak veel kindjes dus, het loont op lange termijn; zie de Kosovaren uit de gelijknamige Servische provincie): etnische, religieuze, sociologische, linguistische thema's kunnen een dermate grote tweespalt zijn dat de koppen tellen voldoende is. Rusland of Georgie: hier blijft het welles-nietes spelletje van zgn eerlijk verlopen verkiezingen duren naargelang de kandidaten een pro-europese koers of niet varen.De vraag is wat de kiezer voorstelt : vaak niet geïnteresseerd als het hem niet persoonlijk aanbelangt en dus een gewillig slachtoffer van populisten en leugenaars.De andere vraag is de integriteit en persoonlijkheid van de kandidaat : de Fransen zullen het geweten hebben met hun vrekkige, machtsgeile vrouwenzot met duidelijke gedragsproblemen (sic dixit zijn ex). Duidelijk zijn zij allen verwaand en ijdel, leugenachtig en onbetrouwbaar. Het zijn de kwaliteiten die de democratische kandidaat moet hebben om het spelletje te winnen. Want meer dan een spel is de democratie niet en zoals met alle spelletjes kun je de spelregels veranderen zoals het de winnaar uitkomt...

Wat hebben Vlamingen gemeen met de Kosovaren ? Zij lijken vastbesloten om alleen de wijde wereld in te stappen. De NATO - weer eens - staat klaar om de de onafhankelijkheid van deze pseudo-albanezen af te dwingen. De tijd is trouwens rijp nu de ethnische zuivering onder de auspiciën van de westerse mogendheden is afgerond. Noteer dat de vorige Balkanoorlog er zogenaamd is gekomen om de etnische zuivering te voorkomen. Maar liegen en bedriegen is blijkbaar een democratisch kenmerk. De patstelling in Belgie is compleet. De CD&V is opgeschoven naar een Opus Dei doctrine (het Spanje van Franco). De standenpartij van weleer heeft haar linkerflank afgestoten om haar extreemrechtse geloofsgenoten te omarmen. Open VLD schiet haar boegbeeld af; een interne afrekening van Somers en konsoorten. De socialisten en ecologisten zijn onzichtbaar; de Vlaming heeft het niet voor solidariteit en milieu. Net zoals het een vorm van schaamtegevoel oproept om zich katholiek of Belg te noemen, is links een scheldwoord geworden, zelfs onlangs te horen bij de verkiezing van de voorzitter van Groen!. Reynders prostitueert zich om toch maar de vermeende rechtmatige plaats van Leterme in te nemen. Zijn ambities maken samenwerking met Di Rupo en een standvastige Milquet onmogelijk. Dat speelt in de kaart van Ecolo. Toch komt het Vlaamse volk niet massaal op straat, kampeert het misnoegde volk niet voor het parlement en heeft de nieuwe Helmut Lotti, ene De Winter met zijn moslimliedje, Van Temsche nog niet uitgeroepen tot Vlaamse volksheld en politiek gevangene.Wegens de opwarming van de aarde kunnen wij binnenkort officieel de titel van bananenrepubliek dragen. Want het koninkrijk moet voor Leterme en konsoorten wegens te seniel verdwijnen.